همچنين از اين واقعه به خوبى درمىيابيم كه خالد بن وليد در تمام مدت حيات رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله راه دشمنى با امير مؤمنان على عليه السلام را مىپيموده است . آرى ، خالد همان فردى است كه ابوبكر بعد از دست يازيدن به منصب خلافت او را به جنگ قبايلى فرستاد كه از بيعت با ابوبكر امتناع ورزيدند و از پرداخت زكات به عاملان ابوبكر خوددارى نمودند و عقيدهء خود را درباره امامت علىّ بن ابى طالب عليه السلام به صراحت اظهار نمودند . ابوبكر به خالد دستور داد كه حضرت على عليه السلام را در ميان نماز به قتل برساند ، امّا پس از پشيمانى از اين تصميم پيش از اين كه سلام نمازش را بدهد ، گفت : يا خالد ! لا تفعل ما أمرتك به . « 1 » اى خالد ! دستورى را كه به تو داده‌ام ، انجام نده . اين خالد از همان مهاجمانى بود كه در ماجراى سقيفه به خانهء حضرت على و فاطمه زهرا عليهما السلام هجوم آوردند . آرى ، ابوبكر نيك مىدانست كه چه كسى را براى كشتن ياران امير مؤمنان عليه السلام بفرستد و به چه كسى مأموريت كشتن آن حضرت

--> ( 1 ) علل الشرائع : 1 / 192 ، الاحتجاج : 1 / 118 .